روحی در آینه

بر قله ی تپیده ینارون هاگنجشککی خردخفته بودو این آغاز رفتن بودباران خردبر صورت تکیده اش می نشستو جلیقه ی آبی رنگشخیس خیس شده بود...در ثانیه های انتظارکنار برکه ی ابریشمقطره ای بادمی رفت تا خود را بجویدو من از دورا ذورنظاره گر این کوچ بودمدر انتهای خسته یدود آلودجنگل مه گرفتهآتش رانطفه می بستدر هماغوشیدو دانه شن( برای احمد رضا احمدی ) بخوانید...

ادامه مطلب