ناز بانو

صدای قدم های تو است

که بر تیک تاک ساعت ها

اثر می گذارد

پاشنه بلند کفش تو

روی امواج دستگاه ها

قدم میزند

لبخند که می زنی

زنگ مدرسه ها

به صدا در می آیند

و با رقص تو

تمام بچه ها به کوچه می ریزند

خسته که می شوی

صوت قطاری

سکوت تو را معنی می کند

پیاده می شوند

مسافران خسته و غریبه

با حالتی خواب آلود

و بی رمق

از کار شبانه باز می گردند

پرده را کنار می زنی

شب تمام می شود

باید دوباره صبر کنم

کبریتی نیمه خاموش

در دستان ظهر

کافه های سرگردان

و فنجان های نیمه خالی

همه دستانشان را

در موهایشان فرو کرده اند

با چشمانی خیره به زمین

منتظر آمدن تو هستند

تا با تو قهوه ای

بنوشند

همه به لبخند تو

معتاد شده اند

.

.

ساعت روی میز

که به زمین افتاد

تمام قاصدک های

اطراف تو

پراکنده شدند

و من که عاشق تو هستم

به تمام قاصدک ها

گفته بودم

که به دنبال تو بگردند

ولی ساعت روی میز

که به زمین افتاد...

پی نوشت :

این شعر را تقدیم می کنم به همسرم به خاطر سالگرد عروجش

روحی در آینه...